บทที่ 10 คิดว่าเธอเป็นผู้หญิงเมื่อสี่ปีก่อน
การมีเจ็ดเข้ามาอยู่ในบ้าน ในมุมหนึ่งมันก็ช่วยเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปในใจของเธอได้
เธอกระแอมเบา ๆ "เด็ก ๆ ออกมาทานขนมดอกหอมหมื่นลี้กันได้แล้ว"
เจ้าแฝดสามรีบตามออกไปทันที นิน่าเดินไปถึงประตูแล้วหันกลับมา กวักมือเรียกอย่างน่ารัก "คุณลุงสุดหล่อรีบตามมาเร็วเข้า ขนมฝีมือหม่ามี้อร่อยมากเลยนะคะ"
ตอนที่กรณ์ออกมา ก็เห็นเจ้าตัวเล็กทั้งสามกำลังแย่งกันป้อนขนมให้อลีนา
ทั้งที่ดูออกว่าเด็ก ๆ เองก็อยากกินจนน้ำลายสอ แต่พวกเขาก็ยังยอมให้อลีนาทานคำแรกก่อนเสมอ
ภาพความอบอุ่นนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต มุมปากหนาจึงยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ผู้หญิงคนนี้ถึงจะดูดุไปบ้าง แต่สอนลูกได้ดีจริง ๆ เด็ก ๆ ทั้งฉลาดและน่ารัก
ตะวันตกดิน
ค่ำคืนในแถบชานเมืองมักจะมาเยือนเร็วกว่าปกติ
หลังมื้อเย็น อลีนาอาบน้ำให้เจ้าแฝดทั้งสาม วุ่นอยู่พักใหญ่กว่าจะจับเข้านอนได้ทีละคน จากนั้นก็ไปยกยาที่ต้มเสร็จแล้วจากครัวมาให้กรณ์
จากประสบการณ์คราวก่อน กรณ์กลั้นหายใจแล้วกระดกยารวดเดียวให้หมด จะได้ไม่ต้องทนกลิ่นเหม็นนาน
แต่ใครจะไปคิดว่ายาครั้งนี้จะขมปี๋ จนแทบจะกลืนไม่ลง! เขาทำหน้าพะอืดพะอมจนเกือบจะอ้วกออกมา
"เกิดอะไรขึ้น? ทำไมยามันไม่เหมือนเมื่อตอนกลางวันล่ะ"
"ก็ไม่มีอะไร แค่เพิ่มตัวยาไปอีกตัว จะได้หายเร็ว ๆ ไง"
กรณ์จ้องหน้าเธอเขม็ง "ใส่อะไรลงไป?"
อลีนาตอบตามตรง "อึ่งเน้ย (สมุนไพรที่มีรสขมจัด)"
ชัดเลย... ยัยผู้หญิงคนนี้กำลังแกล้งเขาชัด ๆ !
"คุณนี่โหดชะมัด เรื่องเมื่อเช้ายังจำฝังใจมาถึงตอนนี้เลยเหรอ?"
"ถ้าฉันอยากจะจำ ฉันจะจำไปถึงพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้ก็ได้ ต่อไปคุณยังจะกล้ากวนประสาทฉันอีกไหมล่ะ?
ในที่สุดกรณ์ก็เข้าใจ... ยอมล่วงเกินคนถ่อย ดีกว่าไปล่วงเกินผู้หญิง โดยเฉพาะผู้หญิงที่เป็นหมอเพราะเธอมีวิธีแก้แค้นสารพัดรูปแบบที่เขาคาดไม่ถึง
ปกติเขาจะเป็นฝ่ายสยบคนอื่น แต่ตอนนี้กงล้อหมุนกลับ เขาโดนผู้หญิงแปลกหน้าคนนี้สยบจนอยู่หมัด
"ไม่กล้าแล้วครับ คุณหมออลีนาร้ายกาจจริง ๆ"
อลีนาหยิบลูกอมออกมาให้เป็นรางวัล กรณ์ตาเป็นประกายรีบคว้ารางวัลนั้นใส่ปากทันที รสหวานที่ปลายลิ้นทำให้เขารู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่
ผู้หญิงคนนี้ร้ายจริง ๆ ตบหัวแล้วลูบหลังเก่งเป็นบ้า ช่างสรรหาวิธีจัดการคนอย่างเขาเสียจริง
อาศัยรสหวานนี้ กรณ์จึงกลั้นใจดื่มยาที่เหลือจนหมด
ความขมที่เขาไม่เคยพบเจอมาทั้งชีวิต วันนี้ได้ลิ้มรสจนหนำใจ
"ไม่เลว รู้จักโตขึ้นแล้วนี่" อลีนาเอ่ยเย้า
กรณ์กัดฟันกรอดที่โดนมองเป็นตัวตลก เขาเช็ดปากก่อนจะเอ่ยขึ้น "ผมไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันแล้ว เหนียวตัวไปหมด ไม่สบายตัวเลย"
นับตั้งแต่เธอช่วยเขามา เนื่องจากแผลหลายแห่งห้ามโดนน้ำ จึงทำได้แค่เช็ดตัวด้วยน้ำอุ่นให้เท่านั้น
ตอนกลางคืนแถบชานเมืองอากาศเย็น แต่กลางวันก็ร้อนเอาเรื่อง พอเขาพูดขึ้นแบบนี้ ก็เริ่มจะได้กลิ่นตุ ๆ โชยออกมา
"ตัวเหม็นจริงๆ ด้วย"
มุมปากของกรณ์กระตุก "คนเจ็บที่ขยับตัวไม่ได้อย่างผม มีกลิ่นตัวแบบนี้ มันก็เป็นความผิดของคุณที่เป็นคนดูแลไม่ใช่หรือไง"
อลีนาเข็นวีลแชร์เขาไปที่ห้องน้ำ "คุณไม่บอกแล้วใครจะไปตรัสรู้ อยากอาบน้ำก็บอกกันได้ตลอดนั่นแหละ"
เธอจัดการถอดเสื้อคลุมเขาออก เผยให้เห็นซิกแพคแน่นเป๊ะแปดลูก สัดส่วนรูปร่างของชายหนุ่มคนนี้เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ เป็นหุ่นที่ดีที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาในชีวิต
เธอกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ ก่อนจะช่วยเขาถอดกางเกง แล้วค่อย ๆ พยุงลงในอ่างอาบน้ำอย่างระมัดระวัง
อุณหภูมิน้ำที่กำลังพอดี ทำให้กรณ์รู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัว
"ตอนนี้คุณยังขยับตัวมั่วซั่วไม่ได้ แล้วก็ห้ามแช่นานเกินไปนะ อาบเสร็จแล้วเรียกฉัน"
กรณ์พยักหน้า เธอจึงวางใจเดินออกไปเตรียมของข้างนอก
ความเหนื่อยล้าตลอดหลายวันที่ผ่านมามลายหายไปในชั่วพริบตา แม้สถานที่แห่งนี้จะคับแคบ เด็ก ๆ ก็ซน แถมยังมีผู้หญิงดุ ๆ อีกคน แต่กรณ์กลับรู้สึกว่ามันน่าสนใจดี
ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าพออาการดีขึ้นก็จะจากไป แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่มีความคิดนั้นแล้ว
ขาก็เริ่มมีความรู้สึกกลับมาบ้าง กรณ์ลองยกขาดู เขาสัมผัสได้ถึงแรงต้านที่ท่อนล่าง จึงใช้มือยันขอบอ่างเพื่อพยุงตัว หวังจะลองหยั่งแรงลุกขึ้นยืนดูบ้าง
แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ขาก็ยังไม่มีแรงพอที่จะรับน้ำหนัก เขาเสียหลักลื่นไถลลงน้ำไปหลายรอบจนน้ำกระเซ็นไปทั่วห้องน้ำ
ได้ยินเสียงโครมครามผิดปกติ อลีนารีบวิ่งมาที่หน้าประตูทันที ถามด้วยความกังวล "เจ็ด คุณทำอะไรอยู่ข้างใน ยังอาบไม่เสร็จอีกเหรอ!"
กรณ์กัดฟัน "ใกล้แล้ว!" เขาไม่เชื่อหรอกว่าคนอย่างเขาจะยืนด้วยขาตัวเองไม่ได้
ฟังจากเสียงดูท่าไม่ดี อลีนาจึงตัดสินใจผลักประตูเข้าไป จังหวะเดียวกับที่เขาไถลตกจากอ่างพอดี
อลีนาไม่มีเวลาแม้แต่จะคิด ด้วยสัญชาตญาณความเป็นหมอ เธอพุ่งเข้าไปรับร่างเขาไว้ทันที
แต่ร่างบางขนาดนี้จะไปรับยักษ์ปักหลั่นไหวได้อย่างไร สุดท้ายเธอก็กลายเป็นเบาะเนื้อรองรับน้ำหนักมหาศาลไม่ให้เขาเจ็บตัวมากไปกว่าเดิม
"โอ๊ย~"
ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปบนพื้น กรณ์รีบเอามือรองศีรษะเธอไว้ตามสัญชาตญาณ ไม่อย่างนั้นล้มลงไปแบบนี้ เธอคงสมองกระทบกระเทือนแน่
ร่างที่เปียกโชกของกรณ์ทาบทับอยู่บนตัวเธอในสภาพที่เปลือยเปล่า! สัมผัสแนบชิดและไอร้อนจากผิวเนื้อทำให้หน้าของอลีนาแดงแปร๊ดลามไปถึงใบหู
"ไอ้คนบ้า รีบลุกออกไปนะ"
กรณ์ถึงกับน้ำตาตกใน "ผมก็อยากลุก แต่ตอนนี้ขยับไม่ได้"
ปากก็พูดไปงั้น แต่ใจจริงเขากลับไม่อยากลุกไปไหนเลย ตัวเธอนุ่มและหอมมาก หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมา หรือจะเป็นเพราะไม่ได้แตะต้องผู้หญิงมานานเกินไป ถึงได้รู้สึกหวั่นไหวขนาดนี้?
อลีนาเห็นแก่ที่เขาเป็นคนเจ็บ จึงค่อยๆ ผลักเขาออก หลับตาคลำหาผ้าเช็ดตัวมาคลุมให้
"อยากตายรึไง? เมื่อกี้ถ้าฉันไม่เข้ามารับ แล้วคุณล้มหัวฟาดพื้น ที่รักษามาทั้งหมดก็ศูนย์เปล่าสิ แถมอาการจะทรุดหนักกว่าเดิมด้วย!"
หมอเกลียดที่สุดคือคนไข้ไม่เชื่อฟัง และหมอนี่ก็เป็นหนึ่งในนั้น
กรณ์เองก็ใจหาย "ขอโทษที ผมแค่ควบคุมตัวเองไม่ได้"
อลีนาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอเข้าใจความทรมานของคนเจ็บดี แต่เรื่องแบบนี้มันรีบร้อนไม่ได้จริง ๆ
"ฉันไม่อยากให้มีครั้งหน้าอีกนะคะ คุณต้องทำตามคำสั่งฉันอย่างเคร่งครัด ไม่อย่างนั้นฉันจะส่งคุณไปที่อื่นทันที ขืนปล่อยให้คุณมาตายที่นี่ ฉันคงแก้ตัวไม่ขึ้นแน่"
"เข้าใจแล้ว เมื่อกี้ขอบคุณนะ"
หัวใจที่เย็นชาของกรณ์ละลายลงไปไม่น้อยตอนที่เห็นเธอพุ่งเข้ามารับเขาเมื่อกี้
ความรู้สึกตอนทับร่างเธอช่างคุ้นเคยอย่างประหลาด จนเขาเกือบจะคิดไปว่าอลีนาคือผู้หญิงที่เขาเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วยเมื่อสี่ปีก่อน...
แต่น่าเสียดายที่เธอไม่ใช่!
อลีนาออกแรงพยุงเขากลับไปที่ห้อง เช็ดตัวให้แห้งแล้วฝังเข็มให้
คืนนี้เขาเพิ่งล้มกระแทกมา เธอเลยไม่กล้าลงเข็มลึกมากนัก
เช้าวันรุ่งขึ้น ออลีนากำลังจัดยาบำรุงเตรียมตัวจะออกไปข้างนอก
เจ้าแฝดสามล้อมหน้าล้อมหลัง "หม่ามี้ จะไปไหนคะ"
อลีนาบีบแก้มยุ้ย ๆ ของน้องแชมป์อย่างเอ็นดู "หม่ามี้จะไปหาคุณทวด หนูอยู่บ้านดูแลน้อง ๆ นะลูก" พูดจบเธอก็ปรายตามองชายหนุ่มบนวีลแชร์ด้วยสายตาเรียบเฉย ราวกับมองอากาศธาตุ
กรณ์: "??"
นี่เมินกันชัดๆ สายตานั้นมันคือการดูถูกกันชัดๆ!
"หม่ามี้ ผมอยากไปด้วย"
"หนูด้วย นิน่าก็อยากเจอคุณทวด"
อลีนาลูบหัวเด็ก ๆ อย่างปลอบโยน "เด็กดี วันนี้หม่ามี้มีธุระต้องจัดการ ไว้วันหลังจะพาไปนะ"
เธอไม่อยากให้ลูกเห็นด้านที่น่ารังเกียจของตระกูลผลิพัฒน์ อีกอย่างต้องเจอธงชัยกับหญิงชู้คนนั้นแน่ ๆ มีเด็กไปด้วยคงจะต่อกรลำบาก
น้องแชมป์ที่รู้ความที่สุดพยักหน้า "หม่ามี้วางใจได้ ผมจะดูแลน้อง ๆ เอง รีบกลับมานะครับ"
กรณ์ขยับวีลแชร์เข้ามาใกล้ พยายามเสนอหน้าเต็มที่ "คุณไม่มีอะไรจะสั่งผมบ้างเหรอ?"
อลีนานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองหน้าเขา "มี"
กรณ์ตาลุกวาว รอฟังคำพูดของอลีนา "คุณแค่อย่าทำตัววุ่นวายก็พอ"
กรณ์: "......"
